Helena Beech është një pseudonim. Emrat janë ndryshuar.
Në pamje të parë, jeta e saj duket si nga një kartolinë luksoze: një shtëpi elegante në jugperëndim të Londrës, një vendpushim në Portugali, një martesë e qëndrueshme dhe një karrierë e suksesshme në marketing. Por pas fasadës së privilegjit të klasës së mesme fshihet një zakon i errët: Helena Beech – një emër i sajuar për të ruajtur identitetin – ka konsumuar kokainë çdo muaj për më shumë se dy dekada.
Në një rrëfim tronditës për jetën e saj të dyfishtë, ajo përshkruan si, në një festë ditëlindjeje të një shoqeje 50-vjeçare, ajo u ngarkua të sillte “përbërësin më të rëndësishëm”: pesë gramë kokainë, me vlerë totale 500 dollarë.
Nga rituali i zakonshëm te varësia e paqarta
“Ndjesia që më jep kokaina është elektrizuese. Më bën të ndihem e gjallë dhe e pandalshme. Më shumë sesa një drogë, është bërë pjesë e identitetit tim,” shkruan ajo, duke pranuar se nuk ka kaluar asnjë muaj pa e përdorur që prej moshës 20-vjeçare.
Në fillim nisi si një eksperiment social në festa, por shumë shpejt, Helena u bë një përdoruese e rregullt – e përkëdhelur nga burrat në Londrën e viteve ’90, që e ofronin kokainën siç ofronin një gotë verë.
“Si nuk jam varur?” – pyet, duke harruar se ndoshta është
Edhe pse ka ndaluar përdorimin vetëm gjatë shtatzënisë në vitin 2002, ajo refuzon ta quajë veten të varur, duke i mohuar episodet alarmante si hemorragjitë nazale, shpesh mbi fustane të bardhë. “Nuk jam ndalur sepse nuk dua. Sepse më jep ndjesinë time të vërtetë,” thotë ajo.
Për të, kokaina nuk është rebelim ndaj një fëmijërie të vështirë – ajo u rrit në një familje të dashur – por një “liri” e vetëpërcaktuar, një refuzim për t’u zbehur në monotoninë që shoqëria i imponon grave pas lindjes.
Martesa me “bashkëpërdoruesin” dhe pushimet kokainë-miqësore
Pas ndarjes nga partneri i parë, Helena njohu burrin e saj të tanishëm, Eric, në një festë në Los Anxhelos. “U lidhëm menjëherë. Dhe bëmë disa ‘lidhje’ të tjera – vija kokainë, sigurisht,” shkruan ajo pa filtra. Sipas saj, kokaina ka qenë një komponent thelbësor i marrëdhënies së tyre. Madje zgjedhja e destinacioneve për pushime – si Kolumbia – ka qenë e lidhur me aksesin ndaj drogës.
Fjalët që e tronditën: ‘Idiote vulgare’
Vetëm një herë ka ndjerë ndjeshmëri reale ndaj përdorimit të saj: kur disa shoqe të vjetra i thanë gjatë një darke se ajo “sillej si një idiote vulgare” kur ishte nën efektin e drogës. “Isha e shokuar. I bllokova të gjithë menjëherë. Por fjalët më lanë mbresa”, rrëfen ajo. Megjithatë, nuk ishte një pikë kthesë – thjesht një moment reflektimi që nuk zgjati.
“Unë dhe vajza ime e kemi diskutuar. Ajo e ka provuar, por s’është si unë”
Tani që vajza e saj është 22 vjeç, Helena nuk e ka fshehur përdorimin. “Ajo shqetësohet për mua, gjë që e kuptoj por më bezdis.” Ajo pretendon se e ka mësuar vajzën për “gjithçka me masë” dhe se nuk i trembet që kjo mund ta çojë vajzën drejt varësisë. “Ne nuk jemi një familje e tillë,” thotë me bindje.
E ardhmja? “S’e imagjinoj veten pa të”
Pas 25 vitesh konsum të rregullt, Helena thotë se nuk ka ndërmend të ndalet. “Për shumë nëna si unë, në klasën e mesme, kjo është thjesht ‘gjëja jonë’ – si të kesh një gotë shampanjë të mirë.” Dhe për të, pavarësisht rrezikut, çmimit financiar apo dënimeve morale, është çmimi i lirisë së saj.
