Në fillim, dita e fundit e civilizimit ngjan si çdo ditë tjetër. Nuk ka paralajmërim. Në qytetet e mëdha, njerëzit vazhdojnë jetën e tyre të zakonshme.
Në Nju Jork, ora është rreth 08:00 të mëngjesit. Prindërit nxitohen të nxjerrin makinat nga garazhet, fëmijët presin autobusin e shkollës me çanta shumëngjyrëshe, ndërsa nënat harxhojnë nervat duke mbushur sanduiçët nëpër drekëza.
Pranë një shkolle, disa vajza dhjetëvjeçare presin për të kaluar rrugën. Nuk e dinë që kanë vetëm pak sekonda jetë. Bomba shpërthen para se ato të arrijnë në anën tjetër.
Në qendër të shpërthimit bërthamor, temperatura arrin 100 milionë gradë Celsius, katër deri pesë herë më shumë se në zemrën e diellit. Një dritë verbuese pushton qytetin dhe nga lart, një zjarrtop sa gjerësia e Manhattan-it shpërndahet mbi ndërtesa, duke avulluar gjithçka në një rreze prej 10 kilometrash katrorë.
Shkolla, zyra, familje të tëra zhduken brenda sekondave, duke lënë pas vetëm hije të djegura mbi asfalt. Brenda pak sekondave, një valë goditëse shkatërron qytetin, duke shembur edhe gratacielat më të forta.
Në një rreze prej 25 kilometrash, çdo njeri që ndodhet jashtë merr djegie të shkallës së tretë. Rrobat karbonizohen në trupat e njerëzve, ndërsa lëkura u skuqet në mënyrë të pakthyeshme. Shumë prindër do të jetojnë aq gjatë sa të vuajnë nga pamundësia për të shpëtuar fëmijët e tyre.
Vetëm nga kjo një shpërthim në Nju Jork do të ketë dy milionë viktima – dhe asnjëherë nuk do të numërohen zyrtarisht.
Një rrezik që e injorojmë çdo ditë
Shumica prej nesh jetojnë në mohimin e rrezikut bërthamor. Ekspertët paralajmërojnë se ekziston një mundësi 66% që një luftë bërthamore globale të ndodhë para vitit 2045. Një probabilitet që vetëm po rritet me tensionet gjeopolitike në rritje mes SHBA-së, Rusisë, dhe Kinës.
Në Paqësor, kërcënimi i një pushtimi të Tajvanit nga Kina mund të çojë gjithashtu në përplasje bërthamore me Shtetet e Bashkuara. Ndërkohë, vendet diktatoriale si Koreja e Veriut dhe Pakistani shohin armët bërthamore si garanci për mbijetesën e regjimeve të tyre.
Mekanizmi vetëvrasës i ‘Launch-on-Warning’
Një faktor i frikshëm është politika amerikane e nisjes së raketave bërthamore menjëherë pas një paralajmërimi për sulm, e njohur si “launch-on-warning”. Presidenti amerikan mund të ketë vetëm gjashtë minuta kohë për të vendosur nëse do të nisë raketat ndërkontinentale që do të fshijnë miliona jetë njerëzore – dhe këto raketa, pasi nisen, nuk mund të ndalen më.
Në këtë skenar të tmerrshëm, një vendim i nxituar do të çonte në shkatërrimin e menjëhershëm të qyteteve ruse dhe kineze, duke nxitur kundërpërgjigje të pamëshirshme.
Përhapja e kaosit global
Brenda dhjetë minutave, edhe Moska dhe Pekini nisin sulme të gjithanshme, ndërkohë që Pakistani dhe India përgatiten për konfrontim bërthamor. Katër mijë shpërthime bërthamore shkatërrojnë planetin brenda orëve, me 770 milionë të vdekur menjëherë dhe shumë më tepër që do të pasojnë.
Nuk mbaron me shpërthimet
Shkatërrimi nuk mbaron me mbarimin e raketave. Qytetet digjen nga brenda, zjarret gjigante krijojnë stuhira të fuqishme që thithin oksigjenin dhe gllabërojnë gjithçka të gjallë. Mijëra qytete do të shndërrohen në furra vdekjeje, ku edhe ata që strehohen në bodrume do të mbyten ose digjen.
Në stratosferë, tymin dhe blozën nga mijëra zjarre të mëdha do të bllokojnë dritën e diellit. Një dimër bërthamor mbulon globin: temperaturat bien ndjeshëm, rendet ekologjike shemben dhe uria globale nis.
Fund tragjik për të gjithë
Ata që mbijetojnë shpërthimet dhe zjarret do të përballen me një botë të errët, të ftohtë dhe pa ushqim. Refugjatët e luftës bërthamore – nga Londra, Shangai, Uashingtoni – do të shëtisin në kërkim të ujit, ushqimit dhe shpresës… një shpresë që ka vdekur bashkë me civilizimin që dikur ndërtuan.
Ndërkohë, liderët që morën vendimet fatale do të mbeten të varrosur nën rrënojat e bunkerëve të tyre të shkatërruar, duke mos parë kurrë pasojat e vendimeve të tyre.
