Pas dy ditësh prej kur Selia e Shenjtë mbeti pa Papë, një grup murgeshash me veshje gri u mblodhën në Sheshin e Shën Pjetrit dhe nisën të këndonin butë Ave Maria. Fillimisht me zë të ulët, pastaj gjithnjë e më fort, duke inkurajuar edhe të tjerët të bashkoheshin. Nën diellin e fortë, shamitë e bardha të tyre shkëlqenin nën kapelet e mëdha, ndërsa përparonin ngadalë në radhën për të parë trupin e Papa Françeskut në gjendje nderimi.
Kjo skenë simbolike përmblodhi një javë të jashtëzakonshme, ku Roma dukej se kishte rifituar emrin e saj të vjetër si “kryeqyteti i botës” dhe Sheshi i Shën Pjetrit si qendra e universit katolik.
Një atmosferë e veçantë në qytet
Ndërsa shumë shprehnin dhimbjen për ndarjen nga jeta të Papës në moshën 88-vjeçare, kishte edhe një ndjenjë falënderimi për jetën e tij të gjatë dhe kalimin e tij të qetë. “Të paktën nuk vuajti,” thonin shumë besimtarë. Megjithatë, festimet do të presin deri pas funeralit dhe përfundimit të Konklavit që do të zgjedhë pasardhësin.
Në këto ditë pritjeje, Roma ka marrë një atmosferë reflektimi të rrallë. Elena, një rumune rreth të 50-ave, tha për BBC se ndiente një “heshtje të mendueshme” në qytet. “Edhe ata që nuk janë besimtarë janë prekur nga vdekja e tij,” tha ajo.
Mikja e saj, Lina, një shitëse pranë Vatikanit, shtoi: “Nuk është një javë tragjedie dhe as festimi, është një kohë për të menduar, për të reflektuar.”
Përgatitjet për funeralin
Rrugët pranë Vatikanit janë mbushur me turma, sidomos përgjatë Via della Conciliazione, rruga që lidh Italinë me qytetin-shtet të Vatikanit. Arkivoli i Papa Françeskut do të udhëtojë ngadalë drejt bazilikës Santa Maria Maggiore të shtunën, duke i lejuar qytetarët ta përshëndesin për herë të fundit.
Ndërkohë, masat e sigurisë janë të jashtëzakonshme: mijëra forca policie, ushtri, njësi speciale, qen zbulues dhe snajperë nga çatitë janë vendosur në gatishmëri. Ushtarë me pajisje të mëdha kundër dronëve patrullojnë sheshin, ndërsa kontrollohet çdo lëvizje.
Megjithatë, atmosfera është e qetë dhe e përshkuar nga ndjenja bashkimi. Një studente amerikane, Caislyn, tha: “Jam e mahnitur se sa e sigurt ndjehem mes gjithë kësaj turme.”
Një trashëgimi e pashlyeshme
Shumë vizitorë përmendin vizitën e fundit publike të Papa Françeskut – vizitën tek të burgosurit në Regina Coeli për Pashkët – si shembull i përkushtimit të tij ndaj më të dobëtëve.
“Papa nuk harroi kurrë nga vinte,” tha Elena, duke kujtuar fjalët e motrës së tij, Maria Elena, se familja e tyre kishte jetuar në varfëri në Argjentinë.
Për turistin belg Dirk, kontrasti mes pasurisë së kishave dhe varfërisë pranë Vatikanit mbetet tronditës. “Shihja njerëz të përkulur nga vuajtjet pranë portave të kishave luksoze dhe askush nuk ua hidhte sytë,” tha ai me hidhërim.
Një përvojë që bashkon botën
Katleho, një vajzë e re nga Lesoto, tha se ndjehej e “privilegjuar” që mori bekimin e fundit të Papës nga ballkoni i Shën Pjetrit. “Ndjehem e veçantë që jam këtu,” tha ajo plot gëzim.
Në këto tre ditë, dhjetëra mijëra njerëz kanë rendur drejt Bazilikës së Shën Pjetrit për t’i dhënë lamtumirën Papës nga “fundi i botës”, siç e përshkroi veten kur u zgjodh.
I fundit në radhë për të parë trupin e tij ishte At Ramez Twal nga Jeruzalemi. “Është një moment shumë emocional. Papa Françesku na mësoi dashurinë, respektin dhe frymën shpirtërore që do të na mungojë gjithmonë,” tha ai.
Në bazilikë, vizitorët e mbledhur përreth trupit të Papës në arkivol – disa me shkopinj selfie, të tjerë duke mbajtur rruzarët ose fëmijët për dore – ndiheshin të bashkuar në një heshtje të thellë përballë përjetësisë.
