Në një analizë të gjatë për Foreign Affairs, ish-zyrtarët e lartë amerikanë Kurt M. Campbell dhe Rush Doshi paralajmërojnë se Shtetet e Bashkuara po rrezikojnë të përsërisin gabime të rënda strategjike duke nënvlerësuar fuqinë reale të Kinës. Ndërsa Uashingtoni ka kaluar nga frika e tejmadhe ndaj ngritjes së Kinës në një vetëkënaqësi të rrezikshme, autorët theksojnë se Pekini vazhdon të ketë përparësi të mëdha në kapacitetin industrial, teknologjik dhe ushtarak, pavarësisht problemeve të brendshme ekonomike e demografike.
Sipas Campbell dhe Doshi, Kina tashmë ka flotën detare më të madhe në botë, dominon në prodhimin e automjeteve elektrike dhe teknologjitë bërthamore të gjeneratës së katërt, ndërsa po udhëheq në shumë sektorë kritikë si bateritë, dronët dhe panelet diellore. Përballë kësaj, SHBA nuk mund të përballojë të veprojë e vetme. Ajo duhet të ndërtojë një “kapacitet të përbashkët” përmes një rrjeti aleancash të vërteta dhe funksionale – jo vetëm ushtarake, por edhe ekonomike dhe teknologjike – që krijojnë shkallëzimin e nevojshëm për të konkurruar me Kinën.
Autorët sugjerojnë një transformim të thellë të diplomacisë amerikane nga një model dominues drejt një bashkëpunimi të integruar me aleatët. Kjo do të thotë bashkëprodhim armësh me Japoninë dhe Korenë, ndërtim fabrikash teknologjike me Tajvanin, dhe koordinim të politikave industriale me BE-në. Vetëm një bashkim i tillë do t’i japë SHBA-së avantazhin që e mbajti në krye gjatë shekullit XX. Në të kundërt, nëse Uashingtoni mbyllet në hemisferën perëndimore apo përqafon izolacionizmin e stilit Trump, bota mund t’i dorëzohet dominimit të Kinës – me pasoja të thella për rendin global.
Në thelb, mesazhi është i qartë: nëse Amerika nuk e njeh rrezikun real që përfaqëson Kina dhe nuk reagon me një strategji të përbashkët me aleatët, ajo rrezikon të pësojë të njëjtin fat që Britania e Madhe pati përballë Shteteve të Bashkuara një shekull më parë – një rënie e heshtur nga pozitat e superfuqisë.
