Duke nisur nga e marta, stadiumi “Fahrie Hoti” në Tiranë nuk do të jetë më një arenë sporti, por skena e një loje tjetër: rinumërimi i votave të 11 majit. Plot 2,234 kuti votimi – ose gati 43% e të gjitha qendrave të votimit – do të rihapen, nën pretekstin se “diçka s’shkon”. E sigurt është vetëm një gjë: rezultati nuk do të ndryshojë thelbësisht, por disa gjëra interesante do të dalin në dritë. Dhe më kryesorja? Kandidatët e partive të mëdha, në përpjekje për të hyrë në listë, kanë qenë më të zotë në xhepat e shokëve sesa në bindjen e votuesve.
Rinumërimi nis me 97 kutitë e bashkive Peqin dhe Gramsh – simbolikisht, dy zona që nuk pritet të ndryshojnë asgjë, përveçse t’i japin PD-së ndonjë “dëshmi” për “masakrën zgjedhore”. Po të ishte masakër, do ishin zhdukur të gjithë – por ç’të bësh, kur je viktimë nga vetvetja?
Pastaj vjen Tirana: aty ku pritet të rihapen 1,282 kuti. Nëse ndodh ndonjë mrekulli, Ilir Alimehmeti i PD-së mund të futet në Kuvend dhe t’i thotë “na fal” Erald Kaprit të “Mundësisë”. Për këtë duhen 1,200 vota që të “shfaqen” papritur në favor të PD-së – gjë që është e vështirë, por jo e pamundur, në një parti që di të luftojë më mirë kundër vetes sesa kundërshtarit.
Diferenca më dramatike? Jo ajo midis partive, por ajo mes kolegëve brenda partive. Jorida Tabaku dhe Ilir Alimehmeti: 2,400 vota larg – një hendek që i bën kandidatët të numërojnë jo vota, por lëvizje brenda listës. Tek PS, po e njëjta histori: Olta Xhaçka dhe Blerina Gjylameti ndahen vetëm nga 140 vota. Me këtë ritëm, nuk është çudi që të shohim fletë votimi me mesazhe personale: “Të lutem mos më hiq votën, jam në vendin tënd”.
Në Fier, gara është edhe më qesharake. Koalicioni “Shqipëria Bëhet” humbi mandatin për 500 vota. Nëse dalin ato vota në rinumërim, Azmer Duleviç bëhet deputet dhe PS humb një vend. Kush del jashtë? Zegjine Çaushi – që në mënyrë tragjikomike, është juriste në Bashkinë e Fierit. Mund ta konsiderojë një çështje të humbur.
Në Durrës, Aulon Kalaja përballet me Arjan Ndojën, një ish-prokuror që s’kishte parë kurrë ndoshta kaq vota për veten. Diferenca? 1,000 vota. Shanset? Minimaliste. PD nuk ka kërkuar as rinumërim të plotë në këtë qark – ndoshta ngaqë edhe vetë nuk e beson që ka fituar diku.
Nëse dikush mendon se e gjithë kjo shfaqje do të sjellë ndryshim të madh politik, gabohet. E vetmja gjë që po del në dritë është kjo: në Partinë Demokratike, kandidatët kanë futur dorën në xhepin e njëri-tjetrit në masivitet. Lista nuk është përfaqësuese e popullit, por një konkurs hajdutësh të vegjël brenda shtëpisë. Kush arriti të numëronte më shpejt fletët e veta, hoqi shokun nga loja. Dhe kjo, në mos tjetër, është “meritë individuale”.
Socialistët? Janë në të njëjtën garë të brendshme, por me një ndryshim: Rama nuk lejon që kjo të dalë në dritë, se do të dukej shumë si një luftë civile me kollare. Turpi mbahet brenda familjes.
Sa për Berishën, ai nuk e ka problem: ka humbur aq thellë më 11 maj, saqë çdo gjë tjetër është thjesht dekor. Në këtë pikë, as s’është për t’u habitur që nuk reagon për asnjë rezultat – fundja, siç thotë fjala e urtë: kur ke humbur luftën, s’ka kuptim të luftosh për një betejë të humbur.
Procesi i rinumërimit do të zgjasë rreth një muaj, me më pak tavolina dhe më shumë kameramanë. Monitorimi 24/7 dhe transmetimi online s’ka për qëllim transparencën – por spektaklin. Sepse zgjedhjet ndoshta s’janë më demokratike, por të paktën janë të denja për reality show.
Në fund të këtij maratone, e vetmja pyetje që mbetet është kjo: A do të ndryshojë ndonjë mandat?
Jo. Por do zbulojmë se për shumë nga ta, “armiku” nuk ishte në kampin tjetër, por në tavolinën ngjitur.
