Si shumë të tjerë, kam ndjekur me zemër në dorë çdo zhvillim të çështjes së Madeleine McCann që prej vitit 2007, kur vajza trevjeçare u zhduk nga një apartament pushimesh në Praia da Luz, Portugali. E mbaj mend mirë atë tronditje – ishte si një ankthe kolektiv. Dhe ende shpresoj që familja McCann të ketë një ditë mbyllje – aq sa mund të ketë një prind që humb fëmijën.
E kam këtë dëshirë jo vetëm si nënë apo qytetare, por si dikush që e ka përjetuar vetë këtë lloj tragjedie. Në vitin 1973, kur isha vetëm 12 vjeç, motra ime Tasha – 14 vjeç – u rrëmbye dhe u vra në territorin e shkollës së saj në Washington DC. Ajo u zhduk në mesditë, askush nuk vuri re mungesën e saj. Policia nuk u paraqit për dhjetë orë. E gjeti babai im, me ndihmën e qenit të saj, të nesërmen në agim – të lidhur pas një peme, në një pyll të ftohtë dhe të lagësht.
Agresori, John Gilreath, ishte një person me histori abuzimi seksual, i njohur për shkollën dhe me dënim të pezulluar. Kishte dalë nga një spital psikiatrik disa javë më parë – pa u njoftuar askush. I lirë për të sulmuar sërish.
Ajo çfarë më bëri të shkruaj këtë është pikërisht dhimbja që nuk shërohet kurrë, veçanërisht në mungesë të të vërtetës. Për ne, ka pasur “mbyllje”, në kuptimin që e dinim çfarë ndodhi. Por, siç e theksoj shpesh, fjala “mbyllje” është një gënjeshtër që na pëlqen të besojmë. S’e kam harruar asnjëherë pamjen e motrës sime në arkivol. E as tmerrin e ditës kur më thanë që e kishin gjetur.
Familja McCann nuk e ka atë qartësi. Ata jetojnë në një limbo të tmerrshme, me zëra, pista, të dyshuar që vijnë dhe ikin. E admiroj që kanë qëndruar në sy të publikut – jo për vëmendje, por për të mbajtur vajzën e tyre në mendjen e botës. Ne të tjerët do të kishim kërkuar harresën. Ata zgjodhën luftën.
Por, pavarësisht vitesh që kanë kaluar, trupi njerëzor nuk harron. Trauma – siç e di sot shkenca – ndryshon tru, sistem nervor, imunitet. Unë ende sot dridhem në panik nëse një familjar nuk më përgjigjet në telefon. Dhe jam gjithmonë në “gatishmëri të lartë”, sepse një herë ndodhi diçka e paimagjinueshme. Dhe tani trupi im beson se mund të ndodhë sërish.
Jam shumë e vetëdijshme për pyetjet që bëhen për sjelljen e McCann-ëve – pse i lanë fëmijët vetëm, a do isha unë kaq e papërgjegjshme? Por më lejoni të them këtë: njerëzit që nuk kanë përjetuar traumë nuk e parashikojnë kurrë tragjedinë. Ata besojnë se gjithçka do të shkojë mirë. Ata janë mjekë – kalkulojnë rrezikun. Por nuk llogaritën që një pedofil mund të jetë pranë.
Unë i njoh ata makthe. Dhe për më shumë se gjysmë shekulli i kam jetuar çdo ditë. Motra ime është një boshllëk në jetën time. Dhe për sa kohë që nuk ka përgjigje për Madeleine, edhe për ta – çdo ditë është një formë torturë.
E di që e vetmja mënyrë për të marrë frymë lirshëm, sado e tmerrshme të jetë e vërteta, është ta dish atë. Prandaj, si motër, si nënë, si një fëmijë që mbeti gjysmë, uroj me gjithë shpirt që të gjejnë eshtrat e Madeleine. Në mënyrë që familja e saj të mos mbetet përgjithmonë në atë vend të errët që vetëm ne, që kemi qenë atje, mund ta kuptojmë.
