Dy ngjarje të ndara nga qindra kilometra, por të bashkuara nga i njëjti emërues i dhunës dhe fatkeqësisë, kanë tronditur opinionin publik ditët e fundit. Në Velipojë dhe në Tiranë, dy të rinj që punonin si kamarierë janë gjendur në mes të përplasjeve me armë, njëri humbi jetën, tjetri lufton për të mbijetuar.

Musaen Zeneli, 20 vjeç, ishte në ditën e tij të parë të punës në një lokal në Velipojë, kur u vra nga një plumb në zemër gjatë një konflikti të përgjakshëm mes dy familjeve, Gocaj dhe Ferracaku. Ai nuk kishte lidhje me përplasjen, por u bë viktimë e rastësisë së dhunshme. Në xhepin e tij u gjetën vetëm 30 lekë të vjetra, simbol tronditës i një jete të thjeshtë e të pafajshme që u ndërpre brutalisht. Nëna e tij, e zhytur në dhimbje, tha se nuk mund të përballojë as shpenzimet e funeralit – është viktima e dytë që humbet nga familja e saj.

Ndërkohë, vetëm një ditë më pas, në një piceri në zonën e Ali Demit në Tiranë, një 15-vjeçar që po punonte si kamerier mbeti i plagosur me armë zjarri gjatë një konflikti që dyshohet të ketë nisur për motive të dobëta. Ngjarja ndodhi pasditen e së shtunës, dhe fatmirësisht i mituri ndodhet jashtë rrezikut për jetën. Sipas burimeve, ai nuk ishte shënjestra e sulmit dhe nuk kishte konflikte me autorin, çka e bën plagosjen edhe më të pakuptimtë.

Të dyja rastet vënë në dukje një realitet të dhimbshëm: të rinjtë shqiptarë, shpesh të detyruar të punojnë që në adoleshencë për të mbijetuar, po gjenden gjithnjë e më shumë përballë rrezikut të dhunës në vendin e punës. Jeta dhe gjaku po derdhen në vende që duhej të ishin hapësira pune e shprese – dhe askush nuk mban përgjegjësi.

Në një vend ku dhuna e armëve është bërë rutinë dhe ku të rinjtë e punësuar në mënyrë të pambrojtur përballen me rrezikun si pjesë të përditshmërisë, këto ngjarje nuk janë më raste. Janë alarm. Dhe ky alarm nuk duhet të shuhet pa përgjigje.